Koene [12] i Rodolfo Llinas [13]. Zanim stwierdzimy jednak, że ucieleśnione poznanie głosi trywialne tezy, przyjrzyjmy się kolejnym.

UMYSŁ UCIELEŚNIONY. CZYLI JAKI? – Centrum Kopernika Badań Interdyscyplinarnych UJ

Sami nie cieszymy się jednak od ucha do ucha, gdyż aktywacje te są słabsze niż w przypadku własnej radości. Idea ucieleśnienia prowadzi więc do pewnych przewidywań, które testować można empirycznie. Przyjrzyjmy się następującemu eksperymentowi przeprowadzonemu w r. Badane osoby miały zareagować za każdym razem, kiedy prezentowane im zdjęcia twarzy zmieniały się ze smutnych na radosne i odwrotnie. Badanych podzielono na dwie grupy — część osób podczas wykonywania zadania trzymała między zębami długopis, zaś reszta wykonywała zadanie swobodnie.

Chodziło oczywiście o to, by utrudnić pracę mięśniom twarzy i określić, jak wpływa to na wykonanie zadania. Okazało się, że reakcja — a więc ilość czasu między prezentacją bodźca a naciśnięciem przycisku — następowała później w przypadku osób z grupy trzymającej między zębami długopis.

Co jest traktowane przez umysly Obrazenia stawow i ich leczenie

Badacze zinterpretowali ten wynik w ten sposób, że zablokowanie ekspresji twarzy utrudnia percepcję emocji, gdyż ta ostatnia za każdym razem wymaga częściowego odtworzenia emocji przez osobę badaną.

Może jednak wynik eksperymentu wyjaśnić da się inaczej: że przez długopis trudniej skupić się na wykonywanym zadaniu?

Transfer umysłu – Wikipedia, wolna encyklopedia

Lindsay Oberman, Piotr Winkielman oraz Vilayanur Ramachandran, naukowcy z tego samego uniwersytetu, w r. Mierzyli oni aktywację mięśni twarzy u uczestników badania za pomocą tzw. Skupili się na czterech ekspresjach mimicznych: radości, wstręcie, strachu i smutku.

Приятно слышать, что хоть кто-то разбирается во всей этой чуши, - негромко проговорил Макс. Николь обратилась лицом к видеоинженеру и продолжила разговор. - Каждый видеоквадроид, - медленно переводила она, - направляется к участку съемки, фиксирует изображение, а потом возвращается в видеопроцессор - тот серый ящик на стене, - где сбрасывает изображения, получает вознаграждение и возвращается в очередь. - Что.

Dodatkowo prócz warunków obecnych w badaniu Niedenthal — a więc długopisu umieszczonego między zębami oraz warunku kontrolnego — zastosowano dwa nowe warunki: długopis między wargami oraz żucie gumy. Badacze najpierw wykazali, że samo trzymanie długopisu między zębami angażuje mięśnie związane z ekspresją radości; żucie gumy angażuje rozmaite mięśnie, brak jednak specyficznego wzorca ich aktywacji, zaś trzymanie długopisu między wargami w ogóle nie wpływa na mięśnie związane z ekspresją mimiczną emocji.

Transfer umysłu

Następnie badane osoby wykonywały zadanie analogiczne do tego z eksperymentu Niedenthal. Okazało się, że trzymanie długopisu między zębami istotnie utrudnia zadanie, prowadząc do wydłużenia czasów reakcji tylko w przypadku emocji radości nie dzieje się tak w przypadku pozostałych emocji. Innymi słowy zrozumienie, jaką emocję wyraża oglądana twarz, wymaga symulacji tej emocji częściowego odtworzenia jej we własnym ciele i mózgu. Badacze zajmujący się poznaniem społecznym, tacy jak Vittorio Gallese z Uniwersytetu w Parmie, często podkreślają, że tego typu symulacja związana jest z odczuwaniem przez nas empatii w stosunku do cierpiącej osoby.

Wówczas nasz mózg przyjmuje podobne parametry, dzięki czemu sami znajdujemy się jakby w położeniu bliźniego. Symulacja zachodzi także wówczas, gdy przetwarzamy treść pojęć.

Znaczenie pojęć Na czym polega taka symulacja i gdzie zachodzi? Kodowane są one przez mózgowe systemy odpowiedzialne pierwotnie za percepcję i kontrolę ruchu. Podczas każdej interakcji z obiektem z danej kategorii — np. Wzorzec ten zapamiętywany jest w strukturach asocjacyjnych skojarzeniowych mózgu, zwanych strefami konwergencji.

Obiektom, które przynależą do tej samej kategorii — jamnikom, cavalierom i mopsom — towarzyszą podobne wzorce aktywności neuronalnej. Barsalou twierdzi, że podczas kolejnych interakcji z obiektem aktywowany jest symulator sensoryczno-motoryczny, czyli ślad kategorii przechowywany w pamięci długotrwałej.

Może on reaktywować struktury percepcyjne i motoryczne mózgu.

Jaką rolę w poznaniu świata odgrywa ciało? Czy rozszerzeniem naszego umysłu może być zwykła kartka papieru? Na tytułowe pytanie jest wiele odpowiedzi — nie zawsze zgodnych. Za prekursora nowożytnego myślenia o myśleniu najczęściej uznaje się Kartezjusza — filozofa, który wyrwał się ze swoich scholastycznych korzeni i odegrał ważną rolę w formowaniu nowego obrazu świata.

Właśnie taka reaktywacja określana jest mianem symulacji. Tego typu symulacje zachodzą w pamięci roboczej, do której przekazywane są odpowiednie informacje.

Nieco upraszczając, można powiedzieć, że symulatory są skompresowanymi informacjami czy etykietkami prowadzącymi do odpowiednich aktywacji w różnych strukturach mózgu. Gdy wykonujemy zadanie analogiczne do tego z eksperymentu Pauli Niedenthal, informacje te przedostając się do pamięci roboczej, reaktywują charakterystyczne dla danej emocji parametry mózgu — oraz układu obwodowego, np.

Co jednak z pojęciami mniej konkretnymi? Innymi słowy, szczególnym wyzwaniem dla paradygmatu ucieleśnionego poznania są pojęcia abstrakcyjne. W stronę abstrakcji Matematyka jest prawdziwym rajem abstrakcji. Czy wymyka się ona zatem ucieleśnionemu poznaniu? Wcielmy się w uczestników jednej z klasycznych procedur eksperymentalnych, wykorzystywanych w badaniach nad przetwarzaniem liczb przez umysł. Na środku ekranu komputera pojawiają się liczby, powiedzmy od 1 do 9.

Zadanie polega na tym, by ocenić, naciskając przycisk lewą lub prawą ręką, czy dana liczba jest parzysta, czy nie. Zadanie jest bardzo proste, a jednak rezultaty obserwowane systematycznie wśród ok.

Okazuje się, że szybciej reagujemy lewą ręką na mniejsze liczby; zaś na liczby większe — prawą. Pierwszy raz zaobserwowali to w r.

Stanislas Dehaene z Collège de France i jego współpracownicy. Efekt ten określany jest jako SNARC od Spatial-Numerical Association of Response Codesco w języku polskim oddaje się jako efekt zależności przestrzennej między liczbą a rodzajem odpowiedzi.

Efekt ten uzyskuje wyjaśnienie w świetle idei ucieleśnionego umysłu.

Nie jest więc przypadkiem, że na osi, którą każdy z nas rysował wielokrotnie w szkole, liczby mniejsze znajdują się po lewej stronie, a większe po prawej. Lakoff i Núñez przekonują, że wszystkie pojęcia matematyczne mają naturę metaforyczną — powstają na bazie cielesnych intuicji, w których to, co bardziej abstrakcyjne, osadzone jest w tym, co konkretne i związane z fizycznym ruchem.

Przykładowo — według Lakoffa i Núñeza — prosta arytmetyka nadbudowana jest na czterech intuicjach: zbierania przedmiotów, konstrukcji budowy nowego obiektu, poruszania się wzdłuż ścieżki oraz prostych pomiarów, dokonywanych przy pomocy przykładania sztywnego pręta.

Wstęp[ edytuj edytuj kod ] Zgodnie ze współczesną wiedzą, umysł jest zjawiskiem emergentnym generowanym przez wymianę informacji pomiędzy miliardami neuronów w ludzkim mózgu [5] [6]. Potwierdzają to zarówno przypadki zmiany świadomości w wyniku uszkodzenia mózgu, wpływ substancji chemicznych na świadomość, jak i badanie aktywności mózgu [7].

Ucieleśnione rozumienie liczb ma swoje granice. Jak już pisaliśmy, efekt ten obserwuje się u ok. Jak niedawno pokazali Krzysztof Cipora i jego współpracownicy, wpływ na siłę efektu ma trening matematyczny.

W przypadku profesjonalnych matematyków efekt taki nie występuje w ogóle. Jedna z możliwych interpretacji tego wyniku jest następująca: wraz z treningiem pojęcia przetwarzane początkowo jako ucieleśnione zaczynają być przetwarzane w oderwaniu od systemów sensoryczno-motorycznych mózgu. Czyli jak? Obiecującą teorię pojęć abstrakcyjnych, stanowiącą rozszerzenie teorii symboli percepcyjno-motorycznych Barsalou, zaproponował Guy Dove, kognitywista z University of Louisville.

Choć korzenie języka są cielesne, nieco paradoksalnie to właśnie język pozwala wyrwać się nam z cielesnych ograniczeń.

Co jest traktowane przez umysly Bol zlacze na nadgarstek

Stare i nowe Coraz częściej podkreśla się, że szlak, który przetarli Lakoff i jego współpracownicy, jest w istocie ślepą uliczką. Koene [12] i Rodolfo Llinas [13].

Co jest traktowane przez umysly Leczenie wrzodow

Henry Markram, kierujący Blue Brain Project oszacował, że ilość informacji potrzebnych do odtworzenia funkcjonalności ludzkiego mózgu w pamięci komputera wynosi petabajtów [14]a moc obliczeniowa potrzebna do symulowania go w czasie rzeczywistym wynosi 1 EFLOPS [15]. Wykracza to poza możliwości współczesnych komputerów.

Przy obecnym tempie rozwoju informatyki, superkomputery umożliwiające przetwarzanie takich ilości informacji powinny zostać zbudowane około roku [16]. Według Raya Kurzweila komputery osobiste umożliwiające emulowanie ludzkiego umysłu zostaną wyprodukowane przed rokiem [17]. Dla przykładu, wydajność procesora Intel iQM z września roku wynosi Nieśmiertelność[ edytuj edytuj kod ] Jeśli umysł człowieka można by było przenieść z biologicznego ciała do komputera, jego istnienie nie byłoby ograniczone maksymalną długością życia człowieka.

Dodatkowo transfer umysłu mógłby zostać wykorzystany do utworzenia kopii zapasowych, zabezpieczając się przed ryzykiem śmierci w wyniku zdarzeń losowych. Taka technologia umożliwiłaby więc praktyczną nieśmiertelność [4]choć istnieją uzasadnione wątpliwości, czy przeniesiony umysł byłby nadal danym człowiekiem, czy tylko nieśmiertelną jego kopią [19].

Przyspieszenie[ edytuj edytuj kod ] Symulacja komputerowa mózgu człowieka potencjalnie mogłaby działać wielokrotnie szybciej niż ludzki mózg. Neurony w ludzkim mózgu przesyłają informacje maksymalnie z prędkością około metrów na sekundę, podczas gdy światłowody mogą je przesyłać z prędkością światłaokoło 2 miliony razy szybciej. Podobnie neurony mogą być pobudzane maksymalnie do razy na sekundę, podczas gdy współczesne procesory wykonują kilka miliardów cykli na sekundę.

Eliezer Yudkowsky z Singularity Institute for Artificial Intelligence oszacował, że jeśli możliwe byłoby przeprowadzenie symulacji ludzkiego mózgu w maszynie o podobnej wielkości i działającej w podobnej temperaturze jak ciało człowieka, ta symulacja mogłaby działać milion razy szybciej niż biologiczny mózg, doświadczając około roku subiektywnego czasu w ciągu 31 sekund [20].

Maszyna taka musiałaby jednak emulować każdy z kilkudziesięciu miliardów neuronów w osobnej jednostce obliczeniowej, połączonej bezpośrednio z kilkoma tysiącami innych jednostek obliczeniowych. Dla porównania, jeden z największych istniejących superkomputerów w roku, Sequoiaposiada około 1,5 miliona jednostek obliczeniowych rdzeni procesora. Przy takiej architekturze emulacja sieci neuronowej też jest możliwa, ale ze względu na konieczność symulowania wielu neuronów na jednym rdzeniu prędkość tej symulacji jest o wiele mniejsza.

Co jest traktowane przez umysly boli ponizej stawu na ramie

Ponadto dużym ograniczeniem jest wydajność przesyłania informacji pomiędzy rdzeniami.